علاء الدين مسعود بن ابراهيم بن سلطان مسعود بعد از پدر قايم مقام شد و در سنهء ثمان و خمسمائة ( 508 ) رحلت كرد و مدت حكومت او شانزده سال بود . سلطان شيرزاد بن مسعود بن ابراهيم به حكم پدر پادشاه شد و يك سال حكم كرد و برادرش ارسلانشاه بر او خروج نمود و او را در سنهء تسع و خمسمائة ( 509 ) بكشت . سلطان ارسلانشاه بن مسعود بن ابراهيم بر تخت سلطنت نشست و جميع برادران را گرفتار ساخت ، مگر بهرام شاه را كه گريخته نزد سلطان سنجر رفت كه پسر خال او بود . هر چند سلطان سنجر در باب شفاعت بهرام شاه خطها نوشت ، ارسلان شاه قبول نكرد و عاقبت سلطان سنجر بر سر او لشكر كشيد و او با سى هزار سوار مصاف داد و هزيمت يافته هندوستان رفت و سلطان سنجر چهل روز در غزنين توقف نمود و آن ولايت را به بهرام شاه داده مراجعت فرمود و ارسلانشاه جمعيت انبوه از هندوستان به هم رسانيده عازم غزنين شد و بهرام شاه تاب مقاومت نياورده به قلعهء باميان تحصن جست و به مدد سلطان سنجر باز غزنين را گرفته ارسلان شاه را به دست آورده در سنهء عشر و خمسمائة ( 510 ) هلاك ساخت و مدت سلطنت ارسلان شاه هفت سال بود . سلطان بهرام شاه بن مسعود بن ابراهيم پادشاه شد و حكيم سنايى مدّاح او بود و كليله و دمنه و كتب بسيار در زمان او تصنيف شد و در روز جلوس او سيد حسن غزنوى قصيده‌يى گفت كه مطلعش اين است :